Laptop

Nintendo 64 (N64) – domowa konsola gier telewizyjnych stworzona przez firmę Nintendo. Premiera konsoli w Japonii miała miejsce 23 czerwca 1996 roku, w Ameryce Północnej – 29 września 1996, a w Europie – 1 marca 1997 roku. Oficjalnie prace nad konsolą rozpoczęły się 23 sierpnia 1993. W tym dniu bowiem poinformowano o podpisaniu umowy między firmami Nintendo i Silicon Graphics, w której była mowa o projekcie “Reality”, mającym na celu stworzenie nowej konsoli do gier. Początkowo konsola miała się nazywać Ultra 64 i miała kosztować około 300 dolarów. Trudno było w to uwierzyć ze względu na niedawną premierę 32-bitowej konsoli 3DO Interactive Multiplayer, która kosztowała aż 699 dolarów i z tego powodu pojawiały się złośliwe uwagi aby zmienić nazwę projektu na “Unreality” (nierealny). Dzięki tej współpracy powstała pierwsza 64-bitowa konsola o możliwościach przewyższających dostępne wtedy na rynku konsole w tym jej głównego rywala Sony PlayStation.

Konsola posiada grafikę trójwymiarową. Zostało na nią wydane 396 gier. Sprzedano ponad 32 mln. egzemplarzy tej konsoli. Pad do N64 posiadał gałkę analogową (nie była to pierwsza gałka analogowa jak większość osób uważa. Pierwszą gałkę wprowadziła Sega do konsoli Mega Drive. Pad posiadający gałkę analogową nazywał się AX-1E i został wypuszczony tylko w Japonii. Obsługiwał tylko 3 gry (AfterBurner 2, Galaxy Force 2, F1 Hero). Wydano na nią wiele przełomowych, jak na tamte czasy, tytułów.

Dane techniczne

• Procesor: 64 bit MIPS R 4300i (RISC) 93,75 MHz
  • 24 kB L1 Cache
  • 93 mln. operacji na sekundę
  • Wyprodukowany przez firmę NEC i zbudowany z ponad 4 mln. tranzystorów w technologii 0,35 µm
• Koprocesor: 64 bit MIPS RISC RCP (Reality Immersion Co-Processor) i DP (Pixel Drawing Processor) 62.5 MHz
  • ponad 500 mln. operacji na sekundę to jest około 10 razy więcej niż procesory Pentium o podobnym taktowaniu.
  • zawiera RSP (Reality Signal Processor) – odpowiedzialny za dźwięk i za przetwarzanie grafiki 3D
  • zawiera RDP (Reality Drawing Processor) – przeprowadza operacje na pikselach i jest odpowiedzialny za następujące funkcje:
    • Advanced Texture-Mapping – zaawansowane mapowanie tekstur:
      • Detail Texturing – teksturowanie szczegółów
      • Tri-linear Mip Map Interpolation – trójliniowa interpolacja mipmap
      • Perspective Correction – korekcja perspektywy
      • Environment Mapping – mapowanie otoczenia
      • Depth Buffering – buforowanie głębii
  • potrafi wyświetlić do 150 000 wielokątów na sekundę z następującymi efektami:
    • Color Combiner
    • Anti-Aliasing and Blending
    • Rasterizing
    • Z-Buffering – Z-bufor
    • Automatic LOD (Level Of Detail) Management – automatyczne zarządzanie poziomem detali obiektów
    • Vertex positioning and transformations – pozycjonowanie i transformacja wierzchołków
    • Depth, color and texture clipping
    • Transparency (256 levels max) – przezroczystość (max. 256 poziomów)
    • Gouraud Shading – cieniowanie Gourauda
• Grafika: 256×224, max.640×480, 16,8 mln. kolorów z czego w jednej chwili może być wyświetlanych 32 000.
• Pamięć: 4,5 MB Rambus DRAM,
  • pracuje na magistrali 9-bitowej o faktycznej częstotliwości 500 MHz.
  • przepustowość 562.5 MB/s
  • wewnętrzna magistrala danych między pamięcią i koprocesorem jest 128 bitowa
• Dźwięk: stereo 16 bit, kompresja ADPCM
  • teoretycznie 100 kanałów PCM gdyż każdy kanał wykorzystuje 1% czasu procesora. Średnio 16-24.
  • wykorzystuje syntezę wavetable
  • próbkowanie max. 48 kHz
  • posiada wewnętrzne efekty specjalne:
    • Voice (w/ Pitch Shifting)
    • Gain and Pan
    • Reverb and Chorus
• Nośnik danych: kartridż o pojemności od 32 do 512 Mbit.
• Wejścia: 4 porty padów 3 pinowe
• Wyjścia:
  • RF
  • stereo AV
  • S-Video
• Wymiary: 260 mm x 170 mm x 73 mm
• Waga: 1,1 kg

Akcesoria do N64

• Adaptoid – przejściówka umożliwiająca podłączenie joypada od konsoli do gniazda USB w komputerach.

• Backup Units – urządzenia umożliwiające zrobienie kopii zapasowej gry z kartridża:
  • Doctor V64 – to pierwsze tego typu urządzenie wyprodukowane przez firmę Bung.
  • V64jr – drugie urządzenie z firmy Bung.
  • CD64 – wyprodukowane przez firmę UFO / Success Company w 1998, posiada 16 MB pamięci RAM.
  • CD64 Plus – wyprodukowane przez firmę UFO / Success Company, posiada 32 MB pamięci RAM.
  • Z64 – wyprodukowane przez firmę Interesting Devices z Tajwanu i sprzedawane w USA przez firmę Harrison Electronics.

• Controller Pak – jest to karta pamięci dla niektórych gier jest konieczna żeby móc zapisać stan gry np. Turok: Dinosaur Hunter, a w pozostałych grach nie jest wymagana gdyż kartridż z grą posiadał możliwość zapisania.

• DexDrive – urządzenie do archiwizowania i kopiowania danych z kart pamięci (Controller Pak) na komputer klasy PC.

• Expansion Pak – rozszerzenie pamięci RAM o 4 MB, lepsza jakość grafiki w wyższej rozdzielczości. Bez niego nie da się uruchomić dwóch gier: Donkey Kong 64 i The Legend of Zelda: Majora’s Mask, używany jest poza tym do poprawy grafiki w około czterdziestu tytułach partii trzecich, w tym , Rayman 2 oraz Perfect Dark.

• Game Buster, GameShark, Action Replay – umożliwiają stosowanie kodów podobnie jak Game Genie w innych konsolach.

• Import Adapter, N64 Passport – urządzenie umożliwiające granie w importowane gry na europejskim N64 i odwrotnie.

• Kierownica – wykorzystywana w wyścigach. Wyprodukowana przez firmę Gamester jako model LX4, posiada efekt wibracji.

• Myszka – wykorzystywana np. w .

• Nintendo 64 Dynamic Drive – napęd dysków magnetycznych wydany tylko w Japonii. Na takich dyskach mieściło się więcej danych niż na kartridżach, ponieważ na początku dostępne były tylko kartridże o mniejszej pojemności. Możliwe było także wydanie gry na kilku dyskach.

• RadnetDD Keyboard – klawiatura wykorzystywana tylko z dyskiem do Nintendo 64 Dynamic Drive RadnetDD Disk i umożliwiająca pisanie e-maili, rozmowę na czacie itp.

• Rumble Pak – urządzenie dodające wibracja do pada na baterie AA potocznie zwane “paluszkami” lub nieco mniejsze AAA. Są też modele pobierające prąd z joypada.

• Transfer Pak – urządzenie, dzięki któremu można przesyłać dane między grami na Nintendo 64 oraz Game Boy/Game Boy Color. Niestety niewiele gier wykorzystuje to urządzenie.

• Tristar 64 – urządzenie umożliwiające grę w gry z konsol Famicom, Nintendo Entertainment System, Super Famicom i Super Nintendo Entertainment System.

• Voice Recognition Unit (VRU) – urządzenie do rozpoznawania głosu wykorzystywane tylko w grze Hey You, Pikachu! oraz Densha De Go 64.

• Tilt Pak – urządzenie przypominające z wyglądu Rumble Pak, które pozwala na sterowanie w grze za pomocą przechylania całego joypada. Posiada też wbudowaną funkcję rumble.

• Bio Sensor - z wyglądu przypomina Controller Pak z kablem i klipsem na końcu. Klips przypina się do płatka usznego i dzięki temu konsola odczytuje nasz puls. W zależności od tego jak rozwija się akcja na ekranie nasz puls może przyspieszać lub zwalniać co, dzięki Bio Sensor’owi, zwrotnie wpływa na wydarzenia w grze - gdy zaczynamy się denerwować akcja robi się szybsza, gdy się uspokoimy wszystko wraca do normy. Produkt wydany został tylko na japoński rynek i kompatybilny jest z jedną grą - Tetris 64 (nie mylić z The New Tetris). Bio Sensor wyprodukowała firma Seta.

• GB Hunter - przejściówka pozwalająca grać w gry z Game Boy / Game Boy Color na N64. Niestety dużym minusem jest fakt że wówczas nie można save’ować.

Gry sprzedawane razem z konsolą

• Super Mario 64
• Pilot Wings 64
• – tylko w Europie
• F-1 World Grand Prix

Gry, które nigdy nie zostały wydane

• 1080° Snowboarding 2
• Cabbage / Creator
• Catroots
• Climber
• Dinosaur Planet
• Doubutsu Banchou
• Earthbound 64 / Mother 3: Butaou no Saigo
• Echo Delta
• Eternal Darkness
• Fire Emblem 64
• Harrier 2001
• Jack and Bean
• Japan Pro Golfer 64
• Jungle Emperor Leo
• Kirby’s Air Ride / Kirby Bowl 64
• Mario Artist: Game Maker
• Mario Artist: Graphical Message Maker
• Mario Artist: Sound Maker
• Mario Artist: Video Jockey
• Mini Racers
• Modern Battle: Ultimate War
• Pilotwings 64 II
• Riqa
• Super Mario 64 2
• Survivor Day One
• Ura Zelda / The Legend of Zelda: Ocarina of Time Master Quest
• Wall Street

Niektóre z tych gier zostały wydane później na konsolę GameCube, część pod nowymi nazwami.

Linki zewnętrzne

• Strona internetowa Nintendo www.nintendo.com

Reach for the stars to pierwszy obraz (plakat) wygenerowany komputerowo na orbicie okołoziemskiej na pokładzie rosyjskiego statku kosmicznego podczas misji Sojuz TM-34Obraz i historia powstania.

Idea

Pomysł wygenerowania obrazu w przestrzeni kosmicznej zrodził się w korespondencji elektronicznej pomiędzy Markiem Shuttleworthem a Chrisem Casonem. Shuttleworth, entuzjasta ray tracingu, po nabyciu albumów CD-ROM z pracami artystów nagrodzonych w konkursie Internet Ray Tracing Competition poznał kierującego tym projektem Casona. W trakcie rozmów pomiędzy nimi Chris Cason zaproponował by nadzorowany przez niego POV-Ray stał się pierwszym programem do raytracingu który pracował na orbicie. Propozycja związana była z faktem przeznaczenia zebranych przez Marka Shuttlewortha środków na kosmiczną podróż. Przygotowaniem plakatu zajęli się Gilles Tran i Jaime Vives Piqueres, dwaj graficy komputerowi wielokrotnie nagradzani w konkursie IRTC.

Przygotowania

Podczas gdy Mark Shuttleworth odbywał ćwiczenia Mark Shuttleworth podczas ćwiczeń w Vomit_Comet obaj graficy, Tran i Piqueres przystąpili do projektowania plakatu z uwzględnieniem ograniczeń technologicznych narzuconych w przestrzeni kosmicznej. W tej fazie przygotowań nie znane były jeszcze parametry techniczne komputera na jakim plakat będzie generowany. Niezależnie jednak od parametrów przygotowywany projekt musiał z jednej strony być atrakcyjny wizualnie w związku z projektami promocyjnymi jakie z nim wiązano, z drugiej strony musiał być bardzo prosty by obraz mógł zostać w całości wygenerowany na orbicie (ok. 35-40 godzin obliczeń komputera). W tym celu Chris Cason przygotował też specjalnie zmodyfikowaną wersję programu POV-Ray uzwględniającą uruchamianie na procesorach podlegających znikomej grawitacjiFunkcja Duty Cycle w oficjalnej wersji programu POV-Ray. Zazwyczaj grafiki komputerowe obu artystów, Trana i Piqueres wykonywane były wówczas na ich komputerach z prędkością 10-20 punktów na sekundę. Obliczono że na orbicie plakat powinien być generowany z prędkością 300-400 punktów na sekundę. Wykluczało to użycie zaawansowanych technik współczesnego ray tracingu i sprowadzało konstrukcję sceny do modelowania CSG (ang. constructive solid geometry).

Projekty

W pierwszej fazie projektowania skupiono się na projekcie przedstawiającym postać spoglądającą na niebo i siedzącą na stosie różnych sprzętów. Koncepcja ta jednak wymagała dużych mocy obliczeniowych w związku z dużym stopniem szczegółowości i ilością obiektów w scenieJedna z pierwszych wersji projektu. Z początkiem roku 2002 opracowano nową wersję projektu przedstawiającą postać chłopca siedzącego na kuli ziemskiej który wpatruje się w gwiazdy a za nim ciągnie się “ślad” jego dzieciństwa w postaci zabawek i sprzętów.Wersja projektu ze stycznia 2002

W obrazie zawarto odniesienia do Republiki Południowej Afryki skąd wywodził się symbolizowany przez postać na plakacie Mark Shuttleworth: odzież dziecka odzwierciedlała południowoafrykańską kolorystykę, unoszące się w powietrzy banknoty wzorowane były na walucie tego kraju a światła na kuli ziemskiej odpowiadały położeniu południowoafrykańskich miast. Ponadto w obrazie znalazły się odniesienia do historii grafiki trójwymiarowej: czajnik z Utah czy obiekty związane z programem POV-Ray, który został później użyty na orbicie do wygenerowania plakatu.

Po konsultacjach z Chrisem Casonem zmodyfikowano postać dziecka tak by wyciągniętą ręką sięgała gwiazd i ostatecznie 12 kwietnia 2002 przesłano Shuttleworthowi przebywającemu już w Rosji 80 MB plików oraz oprogramowanie.

Na orbicie

Niezależnie od pracy grafików Mark Shuttleworth przygotowywał sprzęt jaki zostanie użyty do wygenerowania obrazu. W związku z brakiem certyfikowanych przez Rosjan komputerów Pentium-166MHz IBM Thinkpad, zdecydowano się na wykorzystanie sprzętu potrzebnego Shuttleworthowi do certyfikacji nowego modelu komputera przenośnego w ramach misji Sojuz TM-34. Ostatecznie Shuttleworth zabrał dwa laptopy IBM A22p wyposażone w procesor Pentium III 1Ghz i 256MB pamięci RAM. Po osiągnięciu orbity Shuttleworth rozpoczął instalację oprogramowania i wykonał pierwsze testowe przebiegi programu POV-Ray, który jako proces o wysokich wymagania pamięciowych jako pierwszy wykazałby ewentualne zniszczenia powstałe na skutek startu i wpływu promieniowania jonizacji.

2 maja Chris Cason otrzymał list elektroniczny od zespołu Marka Shuttlewortha informujący o pomyślnym wygenerowaniu obrazu. Shuttleworth wykonał obraz kilkukrotnie. Zgodnie z wcześniejszym pomysłem Casona Mark zmodyfikował projekt umieszczając na znajdującym się na plakacie monitorze swoje własne zdjęcie wykonane aparatem cyfrowym. Zdjęcie przedstawia Shuttlewortha poddawanego badaniom w ramach misji i pokazuje że był on nie tylko kosmicznym turystą ale również uczestniczył w realizowaniu celów misji kosmicznejFragment obrazu z wkomponowanym zdjęciem Marka Shuttlewortha.

Po lądowaniu 5 maja Mark Shuttleworth rozpoczął cykl wykładów, pokazów i wywiadów podsumowujących jego lot natomiast wykorzystany przez niego sprzęt trafił na serię badań w rosyjskich i amerykańskich laboratoriach. Ostatecznie 9 stycznia 2003 pliki zostały przekazane na serwery POV-Raya. Plakat został przekazany do serwisów specjalizujących się w wydrukach wielkoformatowych w celu przygotowania usługi wydruku a zyski z jego sprzedaży w różnych formatach posłużyły do finansowania funkcjonowania społeczności skupionej wokół programu POV-Ray. Mark Shuttleworth podsumował swój projekt słowami które dobrze ilustrują zawartość obrazu:

Źródła

• Making of “Reach for the stars”, Gilles Tran

e-świętokrzyskie - to projekt budowy sieci radiowej, w którym połączonych jest ze sobą 6 radiowych stacji bazowych skupiających ruch teleinformatyczny z sieci terminali abonenckich znajdujących się w zasięgu systemu radiowego. Lokalizacje stacji bazowych: Kielce, Końskie, Jędrzejów, Grzybów, Ostrowiec Świętokrzyski, Sandomierz. Zasięg stacji bazowej wynosi ok. 30km, dzięki czemu system dostępny jest na ok. 64% powierzchni województwa, zamieszkiwanej przez 75% jego ludności. Terminale abonenckie instalowanie w ramach projektu będą mogły być podłączone do sieci komputerowej klienta lub będą tworzyły lokalne punkty dostępu - tzw. mikrokomórki sieci, dzięki którym sygnał będzie rozprowadzany do końcowych użytkowników z wykorzystaniem technologii WiFi/WiMAX, łączy xDSL lub sieci LAN.

W ramach projektu świadczone są usługi:

- szerokopasmowy dostęp do Internetu,

- sieci korporacyjne,

- usługi głosowe (klasy telefonicznej PSTN oraz telefonii IP),

- dzierżawa łączy cyfrowych,

- dostęp do usług kolokacji i hostingu,

- usługi wideokonferencji.

Strategia skimming, “spijania śmietanki” (en. creaming) lub też prestiżowa (en. prestige strategy) - marketingowa strategia cenowa. Polega ona na zebraniu w krótkim czasie maksymalnych zysków, dzięki ustaleniu możliwie najwyższej ceny na nowe produkty oferowane nabywcy, dla których wysoka cena nie stanowi bariery zakupu.

U podstaw tej strategii leży założenie, że na rynku istnieje segment nabywców, którzy skłonni są płacić wysokie ceny, kierując się silną potrzebą posiadania dóbr, które wyróżniają ich spośród innych grup nabywców. Nabywcy ci mają wysokie dochody i przy podejmowaniu decyzji o kupnie wyrobu kierują się kryterium nowości czy innowacyjności i traktują ten wyrób jako symbol luksusu i wysokiego prestiżu. Oni to właśnie tworzą swoistą “śmietankę”, którą firma może ściągnąć jeśli zapewni swojemu wyrobowi wysoką jakość (użyteczność, korespondującą ze stylem życia, który ci nabywcy preferują).

Przyjęcie tej strategii ma sens wówczas, jeśli firma posiada bardzo silną markę, produkuje wyroby, uznane za prestiżowe, gdy wejście konkurencji na rynek jest utrudnione, segment rynku jest w miarę stabilny, a do tego jeszcze firma wytwarza tańsze wersje danego produktu.

Strategię skimming stosuje się głównie na rynku wysokich technologii, aby przedłużyć zainteresowanie produktem w momencie wejścia na rynek jego nowszej wersji. Dzięki temu producent bez obniżania ceny starszego produktu jest w stanie zahamować spadek popytu dzięki korzystnej relacji cenowej w stosunku do jego następcy.

Zagrożeniem dla strategii jest przyciągniecie na rynek konkurencji lub nie znalezienie nabywców.

God of War (z ang. Bóg wojny) – przygodowa gra akcji na platformę PlayStation 2.

Producentem i wydawcą jest firma Sony Computer Entertainment, a dystrybutorem w Polsce – Sony Polska. Gra miała premierę w Europie i w Polsce (PAL) 22 czerwca 2005, a w USA – 22 marca 2005.

Fabuła

Gra opowiada historię Kratosa, dawniej spartańskiego wojownika, który jest teraz na usługach bogów. Bogowie chcą użyć Kratosa dla swoich potrzeb. Grecki bóg wojny, Ares, zrobił wielką rozróbę w Atenach. Wypuścił na całą Grecje hordy wściekłych zombie i inne potwory. Kratos dostał zadanie zdobycia Puszki Pandory. Puszkę musi znaleźć, gdyż jej moc pozwoli na dokonanie rzeczy niemożliwej: zabicie boga.

Na samym początku gry ma miejsce samobójczy skok Kratosa ze skały w wodę. Gracz cofa się jednak w czasie, by dowiedzieć się co było tego przyczyną.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona o grze God Of War.
• Polska strona o grze God Of War.

Compaq Computer Corporation - amerykańskie przedsiębiorstwo komputerowe założona w lutym 1982 przez Roda Caniona, Jima Harrisa i Billa Murto, produkująca głównie komputery osobiste i laptopy.

W 1998 r. Compaq przejęło przedsiębiorstwo Digital Equipment Corporation.

W roku 2002 została przejęta przez Hewlett-Packard.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Compaq

TrackPoint (IBM/Lenovo), Track Stick (Dell), Pointstick (HP Compaq), touchstick (Fujitsu-Siemens), FineTrack (Acer) lub AccuPoint (Toshiba) - manipulator, jedno z urządzeń wejściowych komputera, służy do interakcji użytkownika z systemem operacyjnym i programami.
Funkcjonalnie trackpoint to mały dżojstik (w postaci niewielkiego gumowego kapturka), umieszczony w środkowej części klawiatury (okolice klawiszy G,H,B (pomiędzy nimi)). Stosowany w laptopach w zastępstwie touchpada lub jako alternatywa. W przypadku trackpointa dwa klawisze odpowiadające przyciskom myszy, umieszczane są zaraz pod klawiszem spacji.

Zobacz też:

• mysz komputerowa
• klawiatura
• Touchpad
• Trackball

Ultra-Mobile PC (dawniej znane pod nazwą kodową Origami Project) - platforma sprzętowa, rozwijana przez firmy Microsoft i Intel. Ma ona konkurować z palmtopami (PDA). Pierwsze prototypy zostały pokazane na targach CeBit 2006 w Hanowerze. Na razie pracuje tylko z systemem Windows Tablet PC, ale za niedługo pojawi się na wszystkie możliwe platformy. Jest to więc urządzenie łączące wszystkie zalety i możliwości laptopów z mobilnością i kieszonkowością palmtopów. UMPC już pojawia się w sklepach komputerowych.

Firmy Microsoft oraz Intel wspólnie opracowały nowy typ komputerów Ultra-Mobile PC (UMPC). Projekt “Origami Project” zakładał stworzenie przenośnego komputera typu tablet PC o bardzo niewielkich wymiarach i wydłużonym czasie pracy na baterii. Jak widać, efekt przerósł najśmielsze oczekiwania ekspertów. Wystarczy wspomnieć o słynnej kampanii promocyjnej Origami, czyli tajemniczych flashach na stronie Origami Project. Kiedy wszyscy w zaintrygowaniu czekali na to, cóż będzie tym nowym produktem, informatycy Microsoftu ujawnili szczegóły dotyczące Origami.

UMPC ma zapełnić lukę dzielącą palmtopy i komputery typu notebook. Ten przenośny pececik o wadze poniżej 1 kg wyposażono w dotykowy ekran i notebookowe komponenty. Urządzenie pracuje pod kontrolą systemu Windows XP Tablet PC Edition 2005, jednak możliwe będzie prawdopodobnie zainstalowanie innych systemów, np. Linux. W późniejszych wersjach będzie możliwe zainstalowanie systemów Windows XP i Vista w wersjach na PC, włącznie z aplikacjami napisanymi dla komputerów stacjonarnych. Origami jest produkowane przez różnych producentów, więc mamy ogromnie szeroki wybór markowych modeli tego urządzenia.

UMPC to w zasadzie pełnoprawny notebook, wyposażony w dotykowy, 7-calowy ekran o rozdzielczości 800×480 i najczęściej pozbawiony klawiatury. Jego sercem jest niskonapięciowy procesor Intel Celeron M lub Pentium M o zegarze 900-1000 MHz. Można do niego podłączyć szereg urządzeń peryferyjnych, tak jak do zwykłego domowego PC. Poza tym urządzenia Origami porozumiewają się bezprzewodowo, co umożliwia wymianę danych, interakcję, grę w gry sieciowe. Każde Origami współpracuje też z szeregiem innych, bezprzewodowych urządzeń domowych.

Firmy Microsoft, Intel, Samsung, ASUS i ECS wspólnie opracowały nowy typ komputerów Ultra-Mobile PC. Projekt znany dotychczas pod nazwą “Origami Project” zakładał stworzenie przenośnego komputera typu tablet PC o bardzo niewielkich wymiarach i wydłużonym czasie pracy na baterii. Po premierze systemu Windows Vista będzie też dostępne pod kontrolą tego systemu w specjalnej wersji dla UMPC.

Urządzenia Origami stanowią jeden z przebojów zakończonych właśnie targów CeBIT. Pierwsze trzy komputery zaprezentowano podczas zorganizowanej przez Microsoft i Intel konferencji prasowej. Były to produkty Samsung Electronics, tajwańskiego Asusa oraz chińskiej firmy Founder Group. Coraz częściej zamiast UMPC (Ultra Mobile PC) mówi się o Origami jako o czymś pomiędzy klasycznym notebookiem, komputerem Tablet PC a PDA. Jest to więc absolutna nowość na rynku.

Origami jest urządzeniem mniejszym niż standardowe laptopy, ale większym niż palmtopy. Pracuje pod kontrolą systemu zbudowanego na podstawie Windows XP i ma ciekawy zestaw funkcji. Obsługuje GPS i standardy komunikacji bezprzewodowej takie jak Bluetooth, Wi-Fi i telefonię komórkową trzeciej generacji.

Lenovo – chińska firma informatyczna, czwarty co do wielkości producent komputerów osobistych na świecie (za HP, Dell i Acer).

W II kwartale 2005 roku za 650 mln dolarów w gotówce oraz wart 600 mln dolarów pakiet 18,9% akcji, IBM sprzedał swój dział komputerów PC firmie Lenovo.

Lenovo jest jednym ze sponsorów teamu F1 Williams-Toyota.

Produkty

• ThinkCentre komputery
• Lenovo 3000 J seria notebooków
• ThinkPad laptopy i tablety
• Lenovo 3000 C, N i V seria laptopów
• LCD i CRT monitory
• ThinkVision projectory

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Lenovo

.

Strukturalizm - pogląd reprezentowany w psychologii przez Wilhelma Wundta i Edwarda Titchenera, zgodnie z którym wszelkie doznania psychiczne można zrozumieć jako kombinację prostych zdarzeń czyli elementów. Zasadniczą strukturę ludzkiej psychiki można ujawnić przez analizowanie wszystkich podstawowych elementów wrażeń i innych doświadczeń, które tworzą życie psychiczne jednostki - poprzez - badanie struktury doświadczenia.

PowerBook to linia laptopów (przenośnych komputerów osobistych) firmy Apple, poprzedzająca linię MacBook Pro.

Pierwsze Powerbooki pojawiły się na rynku w październiku 1991. Komputery z tej serii wyposażone były w procesor 68k, taktowany zegarem 16 lub 25 MHz (zależnie od wersji). Powerbook był następcą komputera Mac Portable, który to komputer ważył zdecydowanie więcej i sprzedawany był w innej obudowie - ekran (początkowo nawet bez podświetlenia) otwierał się wraz z połową górnej obudowy komputera (Mac Portable zbudowany był jak laptopy, Powerbook zaś - jak notebooki, na co zresztą wskazuje nazwa komputera).

Kolejnym rozwinięciem linii były komputery PowerBook Duo, które nie miały wbudowanej stacji dyskietek, co wynagrodzone było przez ich niewielką grubość. Stację dyskietek można było podłączyć zewnętrznie za pomocą mini stacji dokującej(do zakupionego komputera była dodawana w zestawie); aby osiągnąć pełne możliwości komputera trzeba było użyć pełnej stacji dokującej.

Następnie - w roku 1996 i później - firma wydała PowerBooki oparte o układ PowerPC - 603e; w serii tej znajdował się jeden członek rodziny Duo - Duo 2300. Następnie pojawiła się seria PowerBook G3, używających procesora G3 (na prawie wszystkich PowerBookach G3 można uruchomić Mac OS X).

Najnowsza, a zarazem ostatnia odmiana to PowerBook G4, w sprzedaży od stycznia, 2001 i wyposażona w procesor PowerPC G4. Od 1999 równolegle z linią PowerBook Apple produkuje blisko spokrewnioną lecz tańszą linię notebooków iBook.

Na początku roku 2006 PowerBooki z ekranem 15- i 17-calowym zostały wycofane ze sprzedaży przez Apple i zastąpione nową serią MacBook Pro, wyposażoną w procesory Core Duo firmy Intel. PowerBook z ekranem 12″ został wycofany bez następcy.

Linki zewnętrzne

• Opis ze strony www.apple.com.pl

Boczniak - wagon osobowy dawnej konstrukcji (do ok. 1925), przedziałowy, zwykle pozbawiony korytarza wewnętrznego, z osobnymi drzwiami zewnętrznymi do każdego przedziału i stopniami bocznymi na całej długości wagonu. W Polsce boczniaki pochodzenia pruskiego i niemieckiego używano w ruchu planowym do lat siedemdziesiątych XX wieku.

Out Of Memory (OOM) jest patologicznym stanem komputera kiedy cała pamięć wirtualna została przydzielona. System operacyjny (dobrym przykładem jest Linux) próbuje odzyskać pamięć i wyjść ze stanu Out Of Memory wywołując nisokopriorytetowy proces, mechanizm zwany potocznie OOM Killer.

Działajce procesy które napotykają się na stan Out Of Memory, próbując zarezerwować pamięć, używając funkcji malloc(), napotykają błąd. Dobrze napisane programy powinny być przygotowane na taką sytuację, jednakże wiele z nich nie jest. Próba zarezerwowania pamięci bez sprawdzenia zwróconego stanu nazywa się “niesprawdzony malloc” (”unchecked malloc”).

Linki zewnętrzne

• OOM Killer w Linuksie (ang.)

Odra 1013 - tranzystorowy komputer drugiej generacji skonstruowany i produkowany w Zakładach Elektronicznych Elwro od 1966 roku.
Komputer przeznaczony był do obliczeń naukowo-technicznych i sterowania procesami technologicznymi.

Była rozwinięciem Odry 1003, posiadającym oprócz pamięci bębnowej, pamięć ferrytową o pojemności 256 słów. Dzięki temu uzyskano dwa razy większą szybkość niż w Odrze 1003.

Dane techniczne

• długość słowa maszynowego: 39 bitów
• języki programowania: JAS MOST
• pamięć operacyjna: ferrytowa o pojemnośi: 254 słów maszynowych
• pamięć masowa: bębnowa o pojemnośi: 8192 słowa maszynowe
• urządzenia we-wy:
  • czytnik taśmy perforowanej
  • perforator taśmy
• szybkość liczenia: 1000 dodawań na sekundę
• koszt 1 mln operacji: 24 zł (wg cen z 1976 r.).

Produkcja

• 1966 r. - 42 szt.
• 1967 r. - 42 szt.

Z 84 wyprodukowanych maszyn, 53 zostało wyeksportowane.

Zachowana

• Muzeum Techniki w Warszawie.

Lista koprocesorów arytmetycznych przeznaczonych dla rodziny procesorów x86:

dla procesorów 8086

• Intel 8087
  • dla Intel 8086, 8088, 80186, 80188
  • technologia NMOS

dla procesorów 80186

• Intel 80187
  • dla Intel 80C186

dla procesorów 80286

• AMD Am287
  • wprowadzony w roku 1989
  • technologia CMOS
  • dla Intel 80286
• Cyrix Cx287
  • dla Intel 80286

dla procesorów 80286 i 80386

• Intel 80287
  • wprowadzony w roku 1983
  • technologia NMOS
  • dla Intel 80286 i 80386
  • również z taktowaniem asynchronicznym
• Intel 80287XL
  • dla Intel 80286, 80386
  • technologia CMOS
• Cyrix FasMath Cx82S87
• wprowadzony w roku 1991
  • dla Intel 80286, 80386
  • technologia CMOS

dla procesorów 80386

• Intel 80387
  • wprowadzony w roku 1986
  • dla Intel 80386 i 80386DX
  • technologia 1,5µ CHMOS III
• Intel 80387DX
  • wprowadzony w roku 1989
  • ulepszony Intel 80387
  • technologia CHMOS IV
• Intel 80387SX
  • dla Intel i80386SX
• Intel 80387SL Mobile
  • dla Intel i80386SL
  • wprowadzony w roku 1992
  • wbudowane zarządzanie poborem mocy
  • technologia CHMOS IV
• Cyrix FasMath Cx83D87
  • kompatybilny z Intel 80387DX, lecz szybszy
  • wbudowane zarządzanie poborem mocy
  • wprowadzony w roku 1989
  • technologia CMOS
• Cyrix Cx387DX i SX
  • kompatybilny z Intel 80387DX i SX
  • technologia CMOS
• Cyrix Cx487 DLC
  • wprowadzony dla procesora 486 DLC (pracującego w płytach głównych 386 DX)

dla procesorów 80486

Procesory Intel 80486DX (oraz jego następcy) mają zintegrowany koprocesor arytmetyczny. Dla wariantu procesora Intel 80486SX (bez zintegrowanego koprocesora) stosowano koprocesor Intel 80487SX, którym w zasadzie był Intel 80486DX, lecz z innym wyprowadzeniem końcówek.

Weitek

Koprocesory dla x86 oferowała także firma Weitek. Ciekawostką był fakt, że lista rozkazów procesora Weitek nie była zgodna z listą x87. Koprocesor można było instalować w niektórych płytach głównych obok istniejącego 80387. Z koprocesora Weitek potrafiły skorzystać nieliczne programy (AutoCAD, Lotus 123, Mathematica). Jeśli system posiadał zarówno 80387 i koprocesor Weitek, to możliwe było równoległe prowadzenie obliczeń na obu jednostkach. Koprocesory Weitek miały kilkunastokrotnie większą moc obliczeniową od układów FPU 80387 i jednostki zintegrowanej z i486. Był rzadko spotykany z uwagi na znikomą przydatność dla przeciętnego użytkownika (korzystały z niego tylko specjalistyczne wybrane programy) i bardzo wysoką cenę. Obsługa koprocesora Weitek była uwzględniona w sterowniku EMM386.EXE dostarczanym z systemem MS DOS (od wersji 5.0).

c:\util>emm386 /?
Włącza lub wyłącza obsługę pamięci typu expanded EMM386.

EMM386 [ON | OFF | AUTO] [W=ON | W=OFF]

  ON | OFF | AUTO      Uaktywnia sterownik urządzenia EMM386.EXE,
                       lub przełącza na tryb automatyczny.
  W=ON | OFF           Włącza i wyłącza obsługę koprocesora Weitek.

Występowały dwie wersje koprocesora Abacus 1167:

• Weitek 3167 dla procesora 80386DX
• Weitek 4167 dla procesora i486

Weitek 4167 posiadał moc obliczeniową przewyższającą koprocesor w Pentium 100.

Wielomianowy schemat aproksymacji (ang. Polynomial-time approximation scheme, w skrócie PTAS) to algorytm aproksymacyjny, który pozwala na uzyskanie dowolnie dobrego rozwiązania przybliżonego danego problemu optymalizacyjnego, i którego złożoność czasowa jest wielomianowa dla każdej żądanej dokładności.

Definicja formalna

Algorytm A jest wielomianowym schematem aproksymacji dla problemu π jeśli spełnione są następujące warunki:

• dla każdego odpowiedniego ε A jest algorytmem ε-aproksymacyjnym dla π,
• dla każdego odpowiedniego ε złożoność czasowa A jest wielomianowa ze względu na rozmiar instancji problemu podanej na wejściu A.

Złożoność

Złożoność czasowa wielomianowego schematu aproksymacji choć wielomianowa względem rozmiaru wejścia dla każdego ustalonego ε, może rosnąć wykładniczo ze zmianą ε. Przykładem takiej złożoności jest <math>O(n^{\frac{1}{\epsilon}})</math>. Dla każdego ε jest ona wielomianowa, lecz w miarę jak ε maleje złożoność ta rośnie wykładniczo.

Zobacz również

• W pełni wielomianowy schemat aproksymacji,
• L-redukcja.

Zakłady Transformatorów Radiowych UNITRA-ZATRA (obecnie ZATRA S.A. Skierniewice) - producent transformatorów, cewek, komponentów elektronicznych (przede wszystkim indukcyjnych).

Historia i oferta firmy

Zakład ten w okresie PRLu był monopolistą na rynku polskim w wytwarzaniu transformatorów, znajdujących zastosowanie w rodzimym sprzęcie RTV.

Na początku lat 90. XX w. przedsiębiorstwo zostało sprywatyzowane i obecnie jest spółką akcyjną.

W 1994 ZATRA została przekształcona z przedsiębiorstwa państwowego w Jednoosobową Spółkę Akcyjną Skarbu Państwa, natomiast w maju 1995 w Spółkę Akcyjna. W tym okresie firma rozwinęła produkcję nowego asortymentu: transformatorów toroidalnych, transformatorów hermetyzowanych, transformatorów na rdzeniu ferrytowym. W 1997 w ofercie produkcyjnej znajdowało się około 2500 wyrobów gotowych, w tym transformatory, cewki i zasilacze. W spółce od 1998 funkcjonuje certyfikowany system zarządzania jakością zgodny z normą PN-EN ISO 9001:2001.

Po zmianach właścicielskich w 2003 firma realizuje trzy kierunki technologiczne:

• masowa produkcja elementów indukcyjnych
• produkcja zasilaczy i opraw do wysokoprężnych lamp sodowych stosowanych w doświetlaniu roślin
• montaż komputerów

Od stycznia 2006 ZATRA zajmuje się montażem laptopów oraz komputerów stacjonarnych dla spółki Optimus S.A., prowadzi też dla niej centrum magazynowe i dystrybucyjne.

Główni odbiorcy

• General Electric
• Legrand Polska
• Hager Polo
• Optimus S.A.
• Eurosystems w USA

Linki zewnętrzne

• Strona zakładu ZATRA

Centrino (także zwane Centrino Mobile Technology - Mobilna Technologia Centrino) jest inicjatywą marketingową firmy Intel, zawierającą połączenie CPU, chipsetu płyty głównej i interfejsu sieci bezprzewodowej w formie komputera przenośnego. Rozwiązanie to pozwoliło na uzyskanie ponad dwukrotnej oszczędności energii zużywanej przez dotychczasowe układy zestawów przenośnych firmy Intel.

Firma Intel wydała do tej pory 4 wersje platformy Centrino: Carmel, Sonoma, Napa i Santa Rosa.

Planowane jest wydanie kolejnych pod nazwą kodową Montevina i Calpella.

“Carmel”

Ta pierwsza generacja Centrino ukazała się w marcu 2003 i składała się z następujących elementów:

• Procesor Pentium M o nazwach kodowych Banias, a później Dothan, pracujący z szyną FSB 400 MHz
• Chipset z serii Intel 855 o oznaczeniach Odem lub Monthara
• karta WLAN Intel PRO/Wireless 2100 lub 2200

“Sonoma”

To druga generacja Centrino ukazała się w styczniu 2005 i składała się z następujących elementów:

• Procesor Pentium M o nazwie kodowej Dothan pracujący z szyną FSB 533 MHz
• Chipset z serii Intel Mobile 915 o oznaczeniu Alviso, w wersji GM z zintegrowanym układem graficznym Intel GMA 900
• karta WLAN Intel PRO/Wireless 2200 lub 2915 (Calexico2)

“Napa”

Centrino Duo - trzecia generacja Centrino ukazała się w styczniu 2006 i składała się z następujących elementów:

• Procesor Intel Core o nazwie kodowej Yonah pracujący z szyną FSB 667 MHz w dwóch wersjach:
  • jednordzeniowy Intel Core Solo na platformie Centrino Solo
  • dwurdzeniowy Intel Core Duo na platformie Centrino Duo Intel Centrino Duo
• Chipset z serii Intel Mobile 945 Express o oznaczeniu Calistoga
  • wersja 945GM zawiera moduł graficzny Intel GMA (Graphics Media Accelerator) 950
  • wersja 945PM nie zawiera modułu graficznego
• karta WLAN Intel PRO/Wireless 3945 (Golan)

Z tą generacją weszły w użycie procesory dwurdzeniowe Intel Core Duo, a technologia zyskała nazwę Centrino Duo.

“Santa Rosa”

Czwarta generacja Centrino - Centrino Duo (w notebookach domowych) i Centrino Pro (w notebookach biznesowych) - ukazała się 9 maja 2007.

• procesory: Core 2 Duo “Merom” i Core 3 “Penryn”, 800MHz FSB, 64-bit
• chipset: Intel 965 “Crestline”
• karta sieciowa: Intel 4965AGN “Kedron”.

Opcjonalnie:

• 512 MB lub 1 GB Intel Turbo Memory “Robson”,
• karta WWAN (GSM/EDGE/UMTS/HSDPA/HSUPA)

“Montevina”

Piąta generacja Centrino, której premiera zapowiedziana została na 1 kwartał 2008, a następnie przełożona na połowę 2008 roku.

• procesory: Core 4 Quad “Nahalem”, 1066 MHz FSB
• pamięć: DDR3
• chipset: Intel “”
• karta sieciowa: Intel “”.
• karta WWAN (GSM/EDGE/UMTS/HSDPA/HSUPA)

Opcjonalnie:

• karta Wi-Max

Intel już zapowiada kolejną generacje swojej przenośnej platformy Centrino, która zadebiutuje w drugim kwartale 2008 roku. Montevina wprowadzi świat komputerów przenośnych do wymiaru technologicznego 45 nanometrów, za pomocą procesorów opartych o jądro Penryn. Firma zauważyła też spory rynek zbytu na rynku komputerów korporacyjnych, gdzie niewielkie rozmiary są coraz większą zaletą. Nie bez znaczenia może być też wprowadzenie technologii Intel AMT 4.0, która pozwala na zdalną diagnozę systemów i wykonanie takich operacji jak update firmware’ów poszczególnych urządzeń czy nawet BIOSu. Montevina to także pełne wsparcie DirectX 9.0 oraz szyfrowania HDCP wraz z pełną gamą wyjść (HDMI, DVI, UDI). Nie zapomniano także o wsparciu funkcji ReadyBoost oferowanej przez Windows Vista. Robson 2.0 pozwoli nie tylko na przyśpieszenie startu systemu, ale także na natychmiastowe wyłączanie i włączanie komputera.

“Calpella”

Szósta generacja Centrino, której premiera zapowiedziana została na 2009 rok.

• procesory: Core 5 “Gilo”
• chipset:
• karta sieciowa:

Port szeregowy (ang. Serial Port) - port komputerowy, przez który dane są przekazywane w formie jednego ciągu bitów. Port ten jest zwykle zaopatrzony w specjalny układ o nazwie UART, który tłumaczy ciągi bitów na bajty i na odwrót.

Komputery klasy PC mają zwykle kilka portów szeregowych - jeden lub dwa porty RS-232, dwa porty PS/2 i kilka portów USB. Komputery przenośne są także często wyposażone w port podczerwieni. Porty szeregowe w komputerze wykorzystuje się zwykle do podłączania “strumieniowych” urządzeń zewnętrznych takich jak myszki, klawiatury, modemy, urządzenia pomiarowe. Ze względu na prostszą synchronizację niż w przypadku portu równoległego, porty szeregowe mogą osiągać większe przepustowości.

Port szeregowy jest często błędnie utożsamiany z magistralą RS-232 ponieważ port COM początkowo był jedynym portem szeregowym wyprowadzonym na zewnątrz komputera PC.

Zobacz też

• Port równoległy
• RS232
• USB
• FireWire (IEEE-1394)

Kreatywna księgowość to termin, który się pojawił po wykryciu wielkich skandali finansowych w USA w 2002 roku.
Nazwano tak przypadki ukrywania strat i przedstawiania w pozytywnym świetle wyników firmy celem przyciągnięcia inwestorów.

Z czasem, kreatywną księgowością zaczyna nazywać się wszelkie przypadki księgowania operacji finansowych
przedsiębiorstwa sprzeczne z zasadami księgowania, czy też ze stanem faktycznym. Najczęstszym sposobem jest zawyżanie wyceny posiadanych zasobów. Istnieje wiele celów, dla których firmy stosują kreatywną księgowość. Najczęstszym jest chęć zmniejszenia obciążeń podatkowych - np. firma udostępnia pracownikowi pewne zasoby, takie jak telefon komórkowy, samochód, czy laptop, właściwie na jego użytek prywatny, i wlicza je w koszty prowadzenia działalności.

Innym powodem jest chęć ukrycia nielegalnych transferów pieniędzy, zwykle w związku z korupcją, czasem też w związku z różnego rodzaju nielegalną działalnością - patrz pranie brudnych pieniędzy.

Zobacz też: Enron

Samsung Electronics – jedno z największych na świecie przedsiębiorstw branży elektronicznej.
Centrala znajduje się w Seulu w Korei Poludniowej, jest częścią Grupy Samsung.
Ma oddziały w 58 krajach, a jej zyski w roku 2006 przekroczyły 8,3 miliarda USD.
Słowo samsung w języku koreańskim znaczy trzy gwiazdy lub trójgwiazda.

Grupa Samsung została założona w 1938 roku przez Lee Byung-chul’a (1910-1987). W 1951 stała się Samsung Corporation. Spółka córka Samsung Electronics, została założona w Daegu w Korei Południowej

Samsung Electronics zanotował rekordowe przychody i zyski w roku 2004. W 2005 Samsung został jedną z najwartościowszych światowych marek i teraz jest w pierwszej 20 największych firm na świecie.

Firma ta produkuje:

• telewizory
• monitory
• odtwarzacze DVD
• drukarki
• telefony komórkowe
• pamięci DRAM
• pamięci SRAM
• pamięci Flash
• panele LCD
• Aparaty cyfrowe

Linki zewnętrzne

• Samsung Electronics
• Fortune 500Producenci sprzętu fotograficznego

XO-1 tani laptop zaprojektowany w ramach programu “Laptop za 100 dolarów” ($100 Laptop) którego zadaniem było wyprodukowanie niedrogiego laptopa, w który można by wyposażyć każde dziecko na świecie i w ten sposób umożliwić im dostęp do zasobów wiedzy i oświaty.

Laptopy mają wytrzymałą konstrukcję i żywe kolory aby były łatwe do zlokalizowania. Użyty system operacyjny to Linux Fedora 7. Są oparte o wysoce energooszczędny procesor i chipset Geode produkowany przez AMD. Ad-hoc wireless mesh networking może zostać wykorzystane dla umożliwienia wielu laptopom dostępu do Internetu.
W komputerze nie będzie dysku twardego, zamiast niego funkcję pamięci masowej pełnić będzie 1GB pamięci SLC NAND flash.
28 maja 2006 roku udostępniono specyfikację techniczną tego komputeraSpecyfikacja techniczna w języku angielskim.

Cena komputera miała się kształtować na poziomie ok. 135 dolarów amerykańskich za sztukę by w 2008 roku osiągnąć cenę 100 dolarów. W chwili obecnej (wrzesień 2007), ze względu na wzrost cen niklu i krzemu, cena ta wynosi 188 dolarów amerykańskich. Laptopy będą sprzedawane rządom różnych krajów, a one będą je przekazywać dzieciom w szkołach na zasadzie jeden laptop dla jednego dziecka.

Produkcja laptopa ruszyć ma w październiku 2007 roku.

Przedsięwzięciem kieruje organizacja One Laptop Per Child (pl. “Jeden Laptop Na Jedno Dziecko”, w skrócie OLPC). OLPC ma swoją siedzibę w Delaware w USA i jest organizacją non-profit utworzoną przez członków wydziału MIT Media Lab, która ma zaprojektować, wyprodukować i rozprowadzać te laptopy. Utworzenie OLPC zostało oficjalnie ogłoszone przez przewodniczącego i współzałożyciela MIT Media Lab Nicholasa Negroponte w styczniu 2005 r. podczas Światowego Forum Ekonomicznego w Davos w Szwajcarii.

Przypisy

Zobacz też

• ASUS Eee PC
• Intel Classmate PC

Linki zewnętrzne

• Polska strona internetowa OLPC
• Strona projektu na MIT Media Lab

Drużyna Lhikana to jednostka Toa, którzy przybyli na Metru-Nui, by zabić
Kanohi Dragona.

Członkowie

• Lhikan - Toa ognia
• Nidhiki - Toa Powietrza, który przeszedł na

stronę Mrocznych Łowców

• Toa z Kanohi Kakama,

znaleziono pod jedną z bram

• Czterech Toa Lodu
• Krekka - Toa Wody,który przeszedł na stronę Mrocznych Łowców
• Toa Roślin
• Toa z maczugą
• Toa z gwiazdą poranną

Rynek wolnokonkurencyjny - to otwarta dla wszystkich, zatomizowana i wolna od ograniczeń struktura, zespalająca wszystkich dobrowolnie sprzedających i kupujących, którzy przez powtarzające się regularnie transakcje kupna i sprzedaży dóbr ekonomicznych kształtują popyt i podaż.
Cechy rynku wolnokonkurencyjnego to: wolność, atomizm, otwartość.

Termometr alkoholowy - termometr cieczowy w którym jako cieczy pomiarowej użyto zabarwionego alkoholu. Nadaje się do mierzenia temperatur w zakresie od -70 °C do + 120 °C.

Zalety termometru alkoholowego:

• prosty i tani w produkcji;
• szkodliwość zawartego w termometrze alkoholu jest znacznie mniejsza, niż np. rtęci w termometrze rtęciowym.

Wady:

• słupek cieczy ulega czasami przerwaniu;
• nie może być termometrem lekarskim gdyż nie mierzy temperatury maksymalnej.

Wskaźnik bliski - rodzaj wskaźnika, używanego w trybie rzeczywistym mikroprocesorów Intela, gdzie przechowywane jest tylko przemieszczenie (offset). Zajmuje dwa bajty. W języku C oznaczany przez near * . W celu przeliczenia wskaźnika bliskiego na pełen adres (wskaźnik daleki) konieczna jest znajomość segmentu.

Hořické trubičky - tradycyjne słodkości czeskie, podobne nieco w wyglądzie i smaku do polskich rurek z kremem.

Linki zewnętrzne

• Firma Pravé hořické trubičky
• Hovorkovy hořické trubičky

Sam Winchester to fikcyjna postać serialu Nie z tego świata (Supernatural), odgrywana przez Jareda Padaleckiego.

Życiorys

Sam Winchester urodził się 2 maja 1983 roku. Jego matka zginęła w jego pokoiku dzięcięcym, kiedy miał 6 miesięcy - 2 listopada 1983 roku.

Tak samo jak jego brat Dean został wychowany tylko przez ojca, który chciał, aby Sam został łowcą demonów tak jak on. Lecz podjął on decyzję, że nie chce tak żyć i wyjechał na studia do Stanford. Kiedy kończył już szkołę, niespodziewanie do jego ułożonego życia wpadł jego starszy brat, prosząc go o pomoc w znalezieniu ojca, który zaginął na polowaniu. Sam po dłuższym namyśle, opuszcza swoją dziewczynę Jessicę i wyrusza na weekend, aby poszukać Johna.

Jedyną osobą, która może go nazywać Sammy, jest jego brat Dean.

Jedną z rzeczy, z którymi się nie rozstaje jest jego laptop - Dell Precision M65, którego używa w celu znajdowania informacji potrzebnych przy polowaniach.

Twierdzenie Ptolemeusza – opisuje czworokąt wpisany w okrąg. Jego sformułowanie oraz dowód przypisuje się Klaudiuszowi Ptolemeuszowi, wybitnemu astronomowi i matematykowi starożytnemu.

Teza

W dowolnym czworokącie <math>ABCD</math> wpisanym w okrąg iloczyn długości przekątnych równy jest sumie iloczynów długości przeciwległych boków:

<math>|AC| \cdot |BD| = |AB| \cdot |CD| + |BC| \cdot |AD|</math>.

Dla czworokątów, które nie dają się wpisać w okrąg, iloczyn długości przekątnych jest mniejszy od sumy iloczynów długości boków przeciwległych. Jest to tzw. nierówność Ptolemeusza:

<math>|AC| \cdot |BD| \le |AB| \cdot |CD| + |BC| \cdot |AD|</math>.

Dowód

Weźmy dowolny czworokąt <math>ABCD</math> wpisany w okrąg. Umieśćmy punkt <math>K</math> na przekątnej <math>AC</math> tak, że półprosta <math>BK</math> przecina przekątną <math>AC</math> tak, aby <math>\angle ABD = \angle KBC</math>. W wyniku tego otrzymaliśmy trójkąty <math>\Delta ABD</math> i <math>\Delta KBC</math>.

Warto zauważyć, że <math>\angle ABD = \angle KBC</math> (z konstrukcji) oraz <math>\angle ADB = \angle KCB</math>, ponieważ kąty te są kątami wpisanymi opartymi na tym samym łuku. Trójkąty <math>\Delta ABD</math> i <math>\Delta KBC</math> są więc podobne i mamy

<math>|KC| : |AD| = |BC| : |BD|</math>,

skąd

<math>|KC| \cdot |BD| = |AD| \cdot |BC|</math>.

Widać, że trójkąty <math>\Delta ABK</math> i <math>\Delta DBC</math>, mające równe kąty <math>\angle ABK</math> i <math>\angle DBC</math> oraz kąty <math>\angle BAC</math> i <math>\angle BDC</math> (kąty wpisane oparte na tym samym łuku) są do siebie podobne. Odpowiednie boki są więc do siebie proporcjonalne:

<math>|AK| : |DC| = |AB| : |BD|</math>,

zatem

<math>|AK| \cdot |BD| = |AB| \cdot |DC|</math>.

Sumując ze sobą równości <math>|KC| \cdot |BD| = |AD| \cdot |BC|</math> oraz <math>|AK| \cdot |BD| = |AB| \cdot |DC|</math>, otrzymujemy

<math>|AK| \cdot |BD| + |KC| \cdot |BD| = |AB| \cdot |DC| + |AD| \cdot |BC|</math>,

co w konsekwencji daje

<math>(|AK| + |KC|) \cdot |BD| = |AB| \cdot |DC| + |AD| \cdot |BC|</math>

i ostatecznie

<math>|AC| \cdot |BD| = |AB| \cdot |DC| + |AD| \cdot |BC|</math>,

co należało wykazać.

Zobacz też

• przegląd zagadnień z zakresu matematyki.

Ndiswrapper – darmowa aplikacja na licencji GPL napisana pod system operacyjny Linux, która umożliwia instalowanie sterowników bezprzewodowych kart sieciowych napisanych pod system Windows.
Ndiswrapper obsługuje karty sieciowe z interfejsem
miniPCI, PCI, PCMCIA, USB.

Zobacz też: driverloader

Linki zewnętrzne

• Strona projektu Ndiswrapper

Ekran dotykowy (ang. Touchscreen) - ekran, który reaguje na dotyk. Jego rozmiary sięgają rozmiarów zwykłych wyświetlaczy. Zazwyczaj obsługiwany jest rysikiem. Stosowany w PDA, palmofonach rzadziej w telefonach komórkowych i smartphonach. Ekrany dotykowe stosuje się też w komputerach przenośnych - laptopach.

W konstrukcji ekranów dotykowych stosuje się cztery techniki wykorzystujące:

• przerwanie (na skutek dotyku) strumienia światła podczerwonego emitowanego przez sieć diod LED, usytuowanych na krawędziach ekranu
• zaburzenia (na skutek dotyku) fali akustycznej propagującej się po powierzchni ekranu
• zmiany pojemności elektrycznej dotykanego ekranu
• zmiany oporu elektrycznego między przezroczystymi elektrodami wtopionymi w ekran.

Ostatnia z tych technik (oporowa) stosowana jest powszechnie w palmtopach. Zwykły ekran LCD spajany jest z częścią dotykową, która składa się z dwóch przezroczystych elektrod (przepuszczających ponad 85% światła), wykonanych zazwyczaj przez naparowanie w próżni cienkiej warstwy metalu na podkład szklany i (zewnętrzną) folię poliestrową. Elektrody te utrzymywane są bez kontaktu przez izolacyjną warstwę separatora, przypominającego delikatną siatkę. Nacisk na folię zewnętrzną (czyli dotknięcie ekranu) powoduje lokalne zetknięcie się elektrod, co rejestrowane jest przez dekoder palmtopa. Technika ta pozwala otrzymać ekrany o rozdzielczości nawet 300 dpi (w zwykłych Palmach stosowana jest rozdzielczość 75-150 dpi).

PowerPC G3 to określenie nadane przez Apple mikroprocesorom PowerPC trzeciej generacji. Termin ten jest często niewłaściwie używany jako określenie konkretnego modelu mikroprocesora, podczas gdy mianem tym określano serie mikroprocesorów pochodzących od dwóch producentów - IBM i Motoroli.

Procesory PowerPC G3 były używane w komputerach PowerBook G3, iMac, iBook oraz w kilku komputerach typu desktop pod nazwą Power Mac G3. Niski pobór energii czynił go szczególnie przydatnym przy konstruowaniu laptopów. Specjalnie przystosowany do warunków próżni kosmicznej model tego procesora został wykorzystany w sondzie Mars Reconnaissance Orbiter.

Według niepotwierdzonych informacji budowa głównego mikroprocesora konsoli gier video Nintendo Wii, oznaczonego nazwą kodową Broadway, oparta jest na mikroprocesorze PowerPC 750CL. Mikroprocesor ten pracuje z częstotliwością zegara 729 MHz (ta wartość częstotliwości nie występowała w produkowanych seryjnie mikroprocesorach serii G3). Jego wymiary to 4.2 x 4.5 mm(18.9 mm²).

Charakterystyka

PowerPC 740/750/745/755

• nazwa kodowa: Arthur
• okres wprowadzania na rynek: 1997–1998
• technologia produkcji: 0,20-0,26 µm
• liczba tranzystorów: 6,35 milionów
• powierzchnia układu: 40-67 mm²
• częstotliwość zegara: 200-633 MHz
• szyna danych: 32-bit (adres) - 64-bit (dane)
• częstotliwość taktowania magistrali: 66-? MHz
• napięcie zasilania: 1,8-3,3 V
• rozmiar pamięci cache:
  • L1: 32 KiB - dane, 32 KiB - instrukcje
  • L2: 256 KiB - 1 MiB
• pobór mocy: 5,7-10 W
• wydajność:
  • 266 MHz: SPECint95: 19,9 - SPECfp95: 10,2

PowerPC 750 (CX/CXe/FX/GX/CL)

• nazwa kodowa: 750CX–Sidewinder, 750CXe–Anaconda, 750FX–Sahara, 750GX–Gobi 750CL–?
• okres wprowadzania na rynek: 2000–2004
• technologia produkcji: 0,09 (SOI - 750CL)-0,25 µm
• liczba tranzystorów: 20 milionów (750CX) - 44 miliony (750GX)
• powierzchnia układu: 16 (750CL) - 53 (750GX) mm²
• częstotliwość zegara: 200-1100 MHz
• szyna danych: 32-bit (adres) - 64-bit (dane)
• częstotliwość taktowania magistrali: 66-? MHz
• napięcie zasilania: 1,2-3,3 V
• rozmiar pamięci cache:
  • L1: 32 KiB – dane, 32 KiB – instrukcje
  • L2: 256 KiB-1 MiB
• pobór mocy: 3,6-10 W

Compaq Computer Corporation - amerykańskie przedsiębiorstwo komputerowe założona w lutym 1982 przez Roda Caniona, Jima Harrisa i Billa Murto, produkująca głównie komputery osobiste i laptopy.

W 1998 r. Compaq przejęło przedsiębiorstwo Digital Equipment Corporation.

W roku 2002 została przejęta przez Hewlett-Packard.

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Compaq

• Pad – rzeka w północnych Włoszech,
• Pad - jednostajny dźwięk uzyskiwany poprzez syntezator

urządzenia wskazujące

• touchpad – panel dotykowy spotykany często w laptopach,
• joypad (gamepad, pad) – rodzaj kontrolerów gier wideo,
• D-pad – element kontrolerów gier wideo, w Polsce szerzej znany jako „krzyżak” lub „krzyżyk”.

Nokia 770 Internet Tablet - tablet internetowy opracowany oraz wyprodukowany przez firmę Nokia w 2005 roku. Urządzenie produkowane w Estonii.
Pierwszą zapowiedź o jego istnieniu została ogłoszona na LinuxWorld Summit w Nowym Jorku 25 maja 2005 roku.
Pierwsze urządzenia ukazały się w sprzedaży w listopadzie 2005 roku - najpierw w Europie (3 listopada), następnie w USA (14 listopada)

Sprzęt

• Procesor: 250 MHz Texas Intruments OMAP 1710
• RAM: 64 MB DDR
• HDD: 128 MB (w tym min. 64 MB dla użytkownika)
• Pamięć: Slot kart flash RS-MMC
• WiFi: 802.11 b/g
• Bluetooth: wersja 1.2
• Wejścia/wyjścia: Audio (3.5mm), mikrofon (wbudowany), USB (standardowo jako slave), zasilanie
• Bateria: BP-5 Li-Polymer 1500 mAh
• Wyświetlacz: 800×480 (szerokość ok. 109mm), 65536 kolorów,

Oprogramowanie

Tablet działa pod kontrolą dystrybucji systemu Linux, modyfikacji systemu Maemo o nazwie Internet Tablet OS.
Pierwsze urządzenia miały preinstalowany system Internet Tablet 2005 OS, od 16 maja 2006 roku dostępna jest kolejna wersja systemu - Internet Tablet 2006 OS, w której jedną z największych zmian było wprowadzenie do pakietu standardowego aplikacji Google Talk, jako pierwszej takiej wersji tejże dla systemu Linux.

• Aktualny kernel systemu: 2.6.16
• Interface: graficzny, oparty o [[GTK+]] i Hildon
• Obsługa audio: MP3, RealAudio, MPEG-4, AAC, WAV, AMP
• Grafika: JPEG, GIF, PNG, BMP, TIFF, Animowany GIF, SVG Tiny, ICO
• Video: MPEG-1, MPEG-4, RealVideo, AVI, 3GP, H.263
• Inne: PDF

_{Powyższe formaty są dostępne przy standardowej instalacji - w internecie dostępne jest oprogramowanie przekompilowane specjalnie dla architektury ARM użytej w Nokii 770 rozszerzające tę listę}

Dostępne aplikacje (standardowo w wersji 2006 OS):

• Audio player - odtwarzacz muzyczny/radia internetowego
• Video player - odtwarzacz plików video
• RSS feed reader - agregator kanałów RSS
• File manager - manager plików
• Web - przeglądarka internetowa (Opera)
• E-mail - klient email
• Internet call/Chat - komunikator internetowy/VoIP - wersja Google Talk
• Calculator
• Clock - zegar z mapą świata
• Images - przeglądarka plików graficznych
• Notes
• PDF reader - czytnik plików PDF
• Sketch - aplikacja graficzna
• Chess - gra w szachy
• Mahjong - chińska gra
• Marbles - gra w kulki

Interakcja

Dane można wprowadzać za pomocą pomocą wirtualnej klawiatury pojawiającej się po naciśnięciu na ekran dotykowy dostępnym rysikiem. Ekran dotykowy jest wysokiej jakości. W wersji 2006 wprowadzono udoskonalenie, dzięki któremu system rozpoznaje czy ekran dotknięty został przez rysik czy przez palec - z zależności od tego, co dotknęło ekranu, pojawia się odpowiednia wersja klawiatury - mniejsza lub większa.
Dostępny jest także technologia rozpoznawania pisma.
Ponieważ systemem obsługującym urządzenie jest otwarty system Linux, powstały odpowiednie łatki oraz oprogramowanie pozwalające na korzystanie z klawiatur USB oraz Bluetooth. Przy odpowiedniej konfiguracji można także korzystać z urządzenia zdalnie - m.in. dzięki protokołowom SSH i/lub VNC.

Programowanie

W internecie dostępne są wszelkie narzędzia potrzebne do tworzenia oprogramowania dla Nokii 770 w językach C/C++ (wymagana jest kompilacja dla architektury ARM).
Oprócz tego dostępne są pakiety do doinstalowania, umożliwiające pisanie aplikacji w takich językach jak Python, Ruby, BASIC oraz technologii .NET (dzięki Mono).

Krytyka

Wielu specjalistów narzekało na stosunkowo niewielką moc urządzenia w dobie kilku-gigahercowych komputerów, jak i na stosunkowo niewielkie i trudno dostępne pamięci flash - RS-MMC. Niezadowalającym był też czas pracy na bateriach - ok. 3h przy ciągłym użytkowaniu oraz korzystaniu z łączności WiFi.

Fani odpierają jednak ataki, twierdząc iż Nokia770 nigdy nie miała zastępować laptopów, a stanowić niewielkie, wielofunkcyjne urządzenie, dające szybki dostęp do internetu.

Kolejnym mankamentem urządzenia jest brak slotu SIM - ten jednak ma być dodany w kolejnej wersji urządzenia.
Jednym z ogromnych plusów urządzenia jest sam jego system - dzięki zrezygnowaniu z zamkniętej wersji Windowsa CE oraz postawieniu na darmową, wolną dystrybucję systemu GNU/Linux, przez pół roku istnienia urządzenia powstała stosunkowo duża baza aplikacji rozszerzających znacznie funkcjonalność dostępną w standardzie (m.in. także o telefonie VoIP, dzięki projektowi Gizmo, rekompensując brak możliwości podłączenia karty SIM) oraz łatek umożliwiających funkcjonowanie urządzenia w niestandardowych trybach (np. jako tryb host umożliwiający użycie klawiatury czy karta sieciowa pod złącze USB).

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Nokii770
• Polskie Wiki Nokii 770
• Amerykański serwis/forum traktujące o Nokii 770

Bluetooth marketing jest jednym z wariantów marketingu mobilnego wykorzystujący komunikację z odbiorcą przez Bluetooth.

Specjalne urządzenie wykrywa telefony komórkowe, laptopy oraz PDA w promieniu do 100m, a następnie wysyła do nich prośbę o odebranie wiadomości reklamowej. Po zaakceptowaniu transmisji przez odbiorcę urządzenie wysyła multimedialną wiadomość do telefonu komórkowego lub laptopa. Bluetooth marketing znajduje zastosowanie w sklepach, restauracjach, kinach, wystawach targowych oraz atrakcjach turystycznych.

Mieczysław Brzeziński (ur. 6 października 1858, zm. 25 stycznia 1911) - polski działacz społeczno-oświatowy, publicysta, wydawca, przyrodnik. Jeden z założycieli Polskiej Macierzy Szkolnej, redaktor naczelny i wydawca czasopisma Zorza.

Dzieciństwo przeżył w Bełżycach i Wronowie, przez resztę życia związany z Warszawą.

Był jednym z założycieli tajnego Koła Oświaty Ludowej. W 1892 koło odkupiło popularny tygodnik Zorza. Mieczysław Brzeziński był jego redaktorem i wydawcą do 1911. W Polskiej Macierzy Szkolnej pełnił funkcję wiceprezesa, przewodniczącego Wydziału Oświaty Ludowej i kierownika sekcji szkolnej Macierzy. Na kursach pedagogicznych Macierzy wykładał przyrodę martwą.

Był autorem wielu książek dla samouków. Jego książka Podarunek dla młodzieży była wydawana 17 razy, łączny nakład wyniósł w sumie 160 tysięcy egzemplarzy.

Pod koniec życia nabył niewielką posiadłość w Piotrowicach pod Nałęczowem, gdzie wraz z żoną Rozalią z Morzyckich prowadził gospodarstwo rolne.

Jego uczniem i protegowanym był Adam Chętnik, który pod jego kierunkiem rozpoczął działalność publicystyczną i przystąpił do pracy w organizacjach ludowych, otrzymał też pomoc w znalezieniu pracy i mieszkania. Po śmierci swojego ukochanego mentora Chętnik napisał o nim artykuły w Drużynie (1913), Oświacie Polskiej (1930) i monografię Mieczysław Brzeziński. Jego życie i praca. (Warszawa, 1930).

Źródła:

• Bełżyce. Monografia miasta i gminy, Stanisław Jadczak,
• Marian Pokropek, Adam Chętnik - badacz Kurpiowszczyzny, Ostrołęckie Towarzystwo Naukowe, Muzeum Okręgowe w Ostrołęce, 1992

Dyskietka – przenośny nośnik magnetyczny o niewielkiej pojemności, umożliwiający zarówno odczyt jak i zapis danych.

Jako pierwsze pojawiły się dyskietki 8-calowe. Następnie zaczęto stosować dyskietki 5¼-cala o pojemności 360 KB (DD) (choć bardzo często ówczesne napędy potrafiły formatować na 180 KB lub nawet mniej), a następnie 1,2 MB (HD) (choć istniały programy, które potrafiły formatować je na 1,4 lub nawet 1,6 MB). Miały miękką obudowę, nie było zamknięcia otworu odczytu - należało je przechowywać w papierowych kopertach. Miały jednak tę zaletę, że po wycięciu otworu zezwalającego na zapis można było używać obu ich stron w napędach jednostronnych. Zabezpieczenie przed zapisem polegało na zaklejeniu nieprzezroczystym kawałkiem taśmy samoprzylepnej wycięcia z boku dyskietki. Mniej popularne były inne dyskietki – 3-calowe stosowane w komputerach firmy Amstrad i 2,5-calowe w pierwszych komputerach przenośnych.

Współcześnie dyskietki wychodzą już z powszechnego użycia jednakże są jeszcze dalej produkowane w niewielkich ilościach, używane są przeważnie w starszych komputerach typu PC, Apple Macintosh, Amiga. Z uwagi na niewielką pojemność zostały wyparte przez nowocześniejsze nośniki pamięci, takie jak: płyty CD, DVD oraz ich odpowiedniki wielokrotnego zapisu, przenośne dyski twarde, pamięć półprzewodnikową typu Flash, wbudowaną w karty pamięci, a także pamięci USB tzw. PenDrive oraz odtwarzacze MP3. Obecnie stacje dyskietek nie są już montowane w laptopach, jednak w napędy te wyposażane są nadal stacjonarne komputery osobiste, głównie z przyczyn historycznych, dla zachowania łatwej komunikacji ze starszymi modelami.

W komputerach klasy PC obecnie najpowszechniej używane są dyskietki 3,5 calowe (wg innych oznaczeń - 90 mm) HD (High Density) o pojemności “1.44 MB” (”megabajt” ten w rzeczywistości był jednostką mieszaną - 1000×1024, a dyskietki te miały 1440 KiB). Dyskietka taka składa się z twardej plastikowej obudowy z otworem dostępowym do nośnika zasuwanym metalową (później plastikową) zasuwką. Konstrukcja ta powstała z wcześniej używanych dyskietek identycznej budowy mechanicznej DD (Double Density) o pojemności 720 KiB, powszechnie używanych w komputerach klasy Amiga (komputer ten obsługuje dyskietki DD jako 880 KiB. Modele wyposażone w stacje HD zapisują na dyskietkach “1,76 MB”). Natomiast rozwinięciem tej konstrukcji jest standard dyskietek ED (Extra Density) “2.88 MB” , ale nie przyjął się, m.in. z powodu konkurencji ze znacznie bardziej pojemnymi dyskietkami napędów typu ZIP czy JAZ. Zachowana jest kompatybilność wsteczna.

Dyskietki 3,5″ były najbardziej zawodne spośród powstałych typów pamięci przenośnych, jednak osiągnęły ogromny sukces, dzięki małym rozmiarom i niskiej cenie.

Budowa dyskietki 3,5 cala

Dyskietka 3,5 cala

Inne dyskietki

Zobacz też

Popularne firmy z branży nośników pamięci:

• Verbatim
• Dysan
• TDK

“Kaczor Donald” jest tygodnikiem wydawanym co środę. Zawsze dołączony jest do niego prezent, czasem związany z aktualnym świętem. Stałymi punktami w tygodniku są:

• Komiksy ze świata Kaczora Donalda, Myszki Miki lub innych postaci disnejowskich
• “Parada żartów”
• “Figle figlarzy”
• “Prezent”
• “Łamacz głowy”

Od czasu do czasu pojawiają się też zagadki Mikiego.

Historia

Zanim pojawił się “Kaczor Donald”, w latach 1991 - 1992 ukazywały się miesięczniki Mickey Mouse i Donald Duck. Oba te czasopisma skupiały się przede wszystkim na komiksach, czasami można było spotkać w nich konkursy, dowcipy czy też inne rubryki znane czytelnikom z najnowszych numerów “Kaczora Donalda”. W roku 1993 połączyły się w jedno czasopismo, od tego czasu dwutygodnik wydawany pod nazwą “Mickey Mouse”. To wydawnictwo ewoluowało zaś w wydawane do dzisiaj czasopismo “Kaczor Donald”.

Pierwszy numer “Kaczora Donalda” ukazał się 28 kwietnia 1994 roku, wtedy jako dwutygodnik. Na pierwszej stronie widniał rysunek komputera (później nowoczesnego laptopa), z tekstem od redakcji zapowiadającym wnętrze komiksu. Na tej samej stronie, pod spisem treści widniały “Najkrótsze komiksy Kaczora Donalda”, historyjki autorstwa Ala Taliaferro zawierające zazwyczaj cztery obrazki (teraz można je spotkać jako “Z pamiętnika Donalda” w komiksach “Gigant Poleca”). Stałymi elementami, oprócz komiksów, były jedynie “Zgadywanki i zagadki”, “Figle figlarzy”, “Krzyżówka” i “Zawsze śmieszne” czyli jednostronicowy komiks na przedostatniej stronie czasopisma. Inne rubryki (Mieszanka firmowa, Parada żartów, itp.) zostały stworzone później. Do numerów dołączane były głównie: kartonowe gry (w pierwszych numerach była to “Giełda Kaczogrodu”), plakaty (np. “Drzewo genealogiczne Kaczora Donalda” autorstwa Dona Rosy), naklejki, tatuaże i dodatkowe książeczki z łamigłówkami.

W 1997 roku komiks “Kaczor Donald” stał się tygodnikiem.

W późniejszych latach zmienił się typ zabawek dodawanych do pisma. Plakaty, tekturowe gry i książeczki z kawałami zostały zamienione na plastikowe zabawki, takie jak “lepkie rączki” oraz gadżety detektywów i podróżników (latarka, tusz do odcisków palców, szyfrator, mała lornetka, kompas z lusterkiem itp.). Zmieniała się również budowa pisma: “Zgadywanki i zagadki” zostały zmienione na “Łamacz głowy”, zniknęła krzyżówka i komiks “Zawsze śmieszne”.

Podobne komiksy

Aktywne są jeszcze trzy serie porównywalne do “Kaczora Donalda” (zawierające komiksy z tymi samymi postaciami):

• “Gigant Poleca” (miesięcznik, 256 stron), do roku 2001 wydawany jako Komiks Gigant
• “MegaGiga” (nieregularny, 3-4 numery na rok, 448 stron)
• “Kaczogród” (nieregularny, około 200 stron).

Linki

Strona tygodnika

Newton Message Pad - jeden z pierwszych komputerów typu PDA, oraz pierwszy taki komputer firmy Apple Computer (obecnie Apple Inc.). Był sprzedawany w latach 1993-1998 . Nazwa “Newton” jest aluzją do nazwiska Sir Isaaca Newtona.
Apple Newton był wielkości kasety VHS. Zastosowano w nim system operacyjny Newton OS, który został przystosowany do operowania za pomocą rysika i ekranu dotykowego. Od sierpnia 1993r. do lutego 1998r. pojawiło się 7 modeli Apple Newton, a od marca 1997r. do lutego 1998r. w sprzedaży był eMate 300, który swoją forma odbiegał od Newtona i bardziej przpominał małego laptopa.
Wbrew oczekiwaniom Apple Computer, seria Newton nigdy nie odniosła przewidywanego sukcesu, głównie ze względu na duże rozmiary urządzeń i ich wysoką cenę, sięgającą $1000.

Apple Newton miał możliwość:

• rozpoznawania pisma pisanego rysikiem(język angielski - słownik 95.000 słów)
• dodawania słów do słownika
• wyświetlania na wyświetlaczu czterech typów klawiatur
• rozpoznawania obiektów graficznych
• podłączenia do Internetu przez modem lub sieć LAN (opcja)
• obsługi poczty elektronicznej
• wysyłania i odbierania faksów (obsługa standardu Group 3 i Class II)
• przesyłania danych za pomocą portu podczerwieni (konfiguralnie)
• wymiany danych z komputerami Macintosh (min. 68030 i system Mac OS 7.1
• wymiany danych z platformą Windows (min. 486 i Windows 3.1)
• obsługi drukarek firmy Apple i HP

Obecność w kulturze masowej

• W filmie “Liberator 2″ Casey Ryback - bohater grany przez przez Stevena Seagala użył Newtona do wysłania faksu z wezwaniem pomocy używając telefonu zainstalowanego w pociągu zajętym prze terrorystów.
• We wczesnych odcinkach serialu “Z Archiwum X” agenci FBI używali Newtonów.
• W końcowej scenie gry “Leisure Suit Larry 6: Shape Up or Slip Out!” kobieta mówi: “Miałam nawet kiedyś Newtona”
• Bohaterka filmu “Hakerzy” odtwarzana przez Angelinę Jolie była właścicielką MessagePada
• Denis Nedry w Filmie “Park Jurajski” miał Newtona na swoim biurku
• Zmodyfikowany eMate 300 pojawił się w filmie “Batman i Robin”
• W filmie “Anioły na Boisku” osobisty asystent trenera kilkakrotnie używa Newtona
• W odcinku serialu animowanego “Simpsonowie” pt. “Lisa on Ice” zawarto żart dotyczący pomyłek jakie zdarzały się podczas rozpoznawania pisma. Szkolny chuligan Kearny kazał swojemu koledze Dolphowi zapisać w Newtonie notatkę o treści “Beat up Martin” co urządzenie zinterpretowało jako “Eat up Martha”, po czym zdenerwowany Kearny rzucił PDA w stronę Marina.

Zobacz też

• iPhone

Linki zewnętrzne

• Reklama Newton’a
• Specyfikacje Apple Newton Pad 100 i innych modeli (jęz. ang.)

Portatyl to przenośna kamienna płyta z wmurowanymi relikwiami świętego i konsekrowany przez biskupa. Jego wymiary musiały umożliwić postawienie na nim co najmniej pateny i kielicha. Do czasu reformy liturgicznej Soboru Watykańskiego II był on niezbędny do odprawienia Mszy świętej tam, gdzie nie było stałych, konsekrowanych ołtarzy.

ASUS (szerzej znana nazwa handlowa firmy ASUSTeK Computer) - tajwański producent elektroniki, głównie: płyt głównych, kart graficznych, napędów optycznych, palmtopów, notebooków, produktów sieciowych, telefonów komórkowych, monitorów LCD, komputerowych urządzeń chłodzących.

Firma została założona w roku 1989. Zgodnie ze słowami dyrektora handlowego Alexandra Kima (wywiad w języku rosyjskim) nazwa pochodzi od mitycznego pegaza (ang. Pegasus), z którego to słowa wycięto pierwsze trzy litery, aby znajdować się na początku list sortowanych alfabetycznie.

Linki zewnętrzne

• Strona WWW firmy ASUSTeK po polsku
• Strona WWW firmy ASUSTeK

Nokia 6100 powstała w 2002 roku. Jej zaletą jest jej drobna budowa i mała waga.

Dane techniczne

Wyświetlacz

• 4 tysiące kolorów
• 128×128 pikseli

Pamięć

• 725 KB

Sieci

• 900 GSM
• 1800 GSM
• 1900 GSM

Wymiary

• 102 x 44 x 14 mm

Waga

• 76 gramów

Czas czuwania (maksymalny)

• 320 godzin

Czas rozmowy (maksymalny)

• 3 godziny

Funkcje dodatkowe

• zestaw głośnomówiący
• wiadomości MMS
• gry
• kalendarz
• profile
• port podczerwieni ( IrDA )
• 4 tonowe dzwonki polifoniczne

Linki

• Nokia saves the world in “Armageddon” this summer with the Nokia 6100 Series - press release

Latające pudełko Fearsona jest przykładem triku lewitacyjnego. Do wykonania iluzji nie są potrzebne liny unoszące iluzjonistę nad ziemią.

Przed widzami leży plastikowe pudełko o takiej konstrukcji, dzięki której widać co w nim się znajduje, patrząc od boku, i jest możliwe stanięcie w nim stopami, wchodząc od góry. Gdy iluzjonista stoi w pudełku, pomiędzy swoimi stopami ma poprzeczkę, która jest jednocześnie przekątną pudełka. Do pudełka jest również przyczepiony sznurek łączący jeden bok bryły z drugim.

Pudełko stoi bokiem do widzów. Iluzjonista wchodzi do pudełka. Po chwili zaczyna się wewnątrz niego unosić - widać dwie stopy iluzjonisty unoszące się nad ziemią. Iluzjonista zakłada sobie na szyję sznurek i unosi się w powietrze z tą różnicą, że całe pudełko unosi się nad ziemią, a nie tylko stopy iluzjonisty wewnątrz pudełka.

Wewnątrz pudełka znajduje się lustro (jest ustawione w poprzek). Widzowie widzą tylko jedną stopę, a druga stopa jest tak naprawdę lustrzanym odbiciem tej pierwszej. Gdy iluzjonista podnosi jedną stopę, widzowie odnoszą wrażenie lewitacji, ponieważ widzą dwie stopy w powietrzu, nie zdając sobie z tego sprawy, że druga stopa jest w rzeczywistości odbiciem pierwszej, która jest uniesiona. Gdy iluzjonista zakłada sobie na szyję sznurek, opiera cały swój ciężar na stopie, która jest zasłonięta przez lustro. Może podnieść pudełko nad ziemię, ponieważ w spodzie pudełka znajduje się dziura, dzięki której iluzjonista wchodząc do bryły zasłoniętą stopą cały czas dotyka podłogi.

Zobacz też

• lewitacja Balducci
• lewitacja Sooperman
• lot Davida Copperfielda

Linki zewnętrzne

• Film przedstawiający iluzję

ASUS Eee PC (Eee to akronim - Easy to learn, work, and play; Excellent Internet experience and Excellent mobile computing experience) - laptop firmy Asus.

Komputer należy do klasy Ultra-Mobile PC, ma używać jednej z wersji Linuksa jako systemu operacyjnego, koszt komputera ma wynosić ok $259. Eee nie został zaprojektowany w ramach programu “laptop dla każdego dziecka” i nie stanowi konkurencji dla XO-1 czy Classmate PC, jest to po prostu tani laptop przeznaczony na szeroki rynek.

Specyfikacja techniczna

• Procesor: Celeron M 900 MHz
• Pamięć RAM: 512 MB
• Pamięć flash: 4-16 GB
• Wyświetlacz: 7″ WVXGA (800×480) LCD

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona ASUS Eee PC

Maria (I Like It loud) – trzeci singiel promujący płytę The Stadium Techno Experience zespołu Scooter wydany w 2003 roku. Maria (I Like It Loud) jest pierwszym singlem Scootera, w którym oprócz samego zespołu można usłyszeć innego wykonawcę. Tymi wykonawcami są Dick Rules i Marc Acardipane.

Lista utworów

1. Maria (I Like It Loud) (Radio Edit) - 3:41
2. Maria (I Like It Loud) (Club Mix) - 6:13
3. Maria (I Like It Loud) (Extended) - 5:10
4. Giants Causeway - 3:47

Ekran dotykowy (ang. Touchscreen) - ekran, który reaguje na dotyk. Jego rozmiary sięgają rozmiarów zwykłych wyświetlaczy. Zazwyczaj obsługiwany jest rysikiem. Stosowany w PDA, palmofonach rzadziej w telefonach komórkowych i smartphonach. Ekrany dotykowe stosuje się też w komputerach przenośnych - laptopach.

W konstrukcji ekranów dotykowych stosuje się cztery techniki wykorzystujące:

• przerwanie (na skutek dotyku) strumienia światła podczerwonego emitowanego przez sieć diod LED, usytuowanych na krawędziach ekranu
• zaburzenia (na skutek dotyku) fali akustycznej propagującej się po powierzchni ekranu
• zmiany pojemności elektrycznej dotykanego ekranu
• zmiany oporu elektrycznego między przezroczystymi elektrodami wtopionymi w ekran.

Ostatnia z tych technik (oporowa) stosowana jest powszechnie w palmtopach. Zwykły ekran LCD spajany jest z częścią dotykową, która składa się z dwóch przezroczystych elektrod (przepuszczających ponad 85% światła), wykonanych zazwyczaj przez naparowanie w próżni cienkiej warstwy metalu na podkład szklany i (zewnętrzną) folię poliestrową. Elektrody te utrzymywane są bez kontaktu przez izolacyjną warstwę separatora, przypominającego delikatną siatkę. Nacisk na folię zewnętrzną (czyli dotknięcie ekranu) powoduje lokalne zetknięcie się elektrod, co rejestrowane jest przez dekoder palmtopa. Technika ta pozwala otrzymać ekrany o rozdzielczości nawet 300 dpi (w zwykłych Palmach stosowana jest rozdzielczość 75-150 dpi).

ALICE (ang. A Large Ion Collider Experiment) - jeden z pięciu detektorów przy budowanym w CERN-ie Wielkim Zderzaczu Hadronów (LHC). Posłuży obserwacji zderzeń jąder ołowiu, podczas których powstać może plazma kwarkowo-gluonowa (QGP).

ALICE oznacza też zespół badawczy budujący i później eksploatujący detektor.

LHC przyspieszać będzie dwie przeciwbieżne wiązki jonów o masie aż do ołowiu, energia zderzających się jonów wyniesie do 5,5 TeV na nukleon.

MagSafe – wtyczka kończąca przewód zasilacza komputerów przenośnych MacBook oraz MacBook Pro firmy Apple.

Do gniazda zasilającego w komputerze przytwierdzona jest ona nie w sposób mechaniczny a za pomocą magnesu. Zaprojektowana jest tak, żeby nie odpadała łatwo, gdy zostanie pociągnięta w linii prostej, a tylko w przypadku szarpnięcia/wyłamania. Dzięki temu zaczepienie lub zaplątanie się w przewód nie spowoduje ściągnięcia laptopa z miejsca jego pracy (np. upadku z biurka).

Georadar, GPR (ang. Ground-penetrating radar) - wysokorozdzielcza, mobilna metoda geofizyczna przedstawiająca w sposób graficzny ciągłą strukturę badanego ośrodka.

Zestaw do badań GPR składa się z dwóch anten nadawczej i odbiorczej, centralnej jednostki sterującej sygnałem i rejestratora w postaci komputera typu laptop. Impulsy elektromagnetyczne o częstotliwościach UHF/VHF emitowane są z poruszającego się bezpośrednio po badanej powierzchni zestawu anten i propagują się w badanym ośrodku. Fala elektromagnetyczna odbija się od granic pomiędzy obszarami o różnej stałej dielektrycznej.

Jedna antena wysyła przerywany impuls sinusoidalny, o długości półtora okresu, a druga identyczna antena, zamontowana tuż obok, odbiera odbite sygnały, które są opóźnione w stosunku do sygnałów nadawanych o pewną wartość od kilkudziesięciu do kilku tysięcy nanosekund.

Odbity sygnał rejestrowany przez antenę odbiorczą w domenie czasu jest zapisywany w postaci danych cyfrowych podlegających dalszej obróbce i interpretacji . Przetwarzanie danych pomiarowych odbywa się z wykorzystaniem specjalistycznego, interaktywnego oprogramowania, które pozwala na uzyskanie rzeczywistych danych takich jak np.: warstwowanie gruntów i skał, budowa strukturalna, wykryte przeszkody, pustki, znaleziska archeologiczne i wiele innych.

Zapis sygnału to pojedyncza ścieżka, którą można porównać do pojedynczego odwiertu. Dawniej właśnie taki obraz oglądano na oscyloskopach [1]. Po złożeniu ścieżek jedna po drugiej uzyskujemy dwuwymiarowy obraz, gdzie x jest przebytą w czasie profilowania odległością, a y to czas “nasłuchu” przez georadar [2], który w środowisku o znanej stałej dielektrycznej, pozwala na precyzyjne określenie głębokości przeszkód, od których odbijają się nadawane sygnały.

Georadar pracuje, w zależności od potrzeb, w szerokim zakresie częstotliwości od 10 MHz do 2,5 GHz. Dobór częstotliwości roboczej zależy od głębokości penetracji, ponieważ fale elektromagnetyczne są tłumione w gruncie (zwłaszcza w iłach i glinie ─ suchy piasek i żwir nie ograniczają tak mocno ich zasięgu).

Najmocniej tłumione są fale elektromagnetyczne o najwyższych częstotliwościach. Dlatego też w razie potrzeby zbadania głębiej zalegających warstw litologicznych używa się anten pracujących w dolnym zakresie częstotliwości, czyli od 20 MHz do 300 MHz.

Osiąganie dużych głębokości okupione jest niższą rozdzielczością. Oznacza to, że na największych głębokościach możemy dostrzec jedynie największe obiekty takie jak jaskinie, tunele, uskoki oraz strukturę warstw litologicznych. Nie stanowi to wady tych anten, lecz ich zaletę, gdyż na bardzo dużych głębokościach nie szukamy kabli, rur, czy okruchów skalnych, których obecność na falogramie jedynie zaciemniałaby obraz.

Gdy konieczne jest wykonanie dokładnych badań na dużych głębokościach, można to uczynić nie z powierzchni gruntu lecz z otworu wiertniczego, po wprowadzeniu do niego specjalnej anteny, która przekaże większą ilość szczegółów.

Anteny dla średnich i wysokich częstotliwości umożliwiają wykrycie średnich i małych obiektów, zaś anteny o częstotliwości 1-2 GHz wykrywają nawet poszczególne pręty zbrojeniowe w konstrukcji betonowej.

Georadar może pracować z antenami ekranowanymi oraz nie ekranowanymi. Zastosowanie kilku różnych anten daje możliwość pracy na kilku kanałach.

Oprócz anten powierzchniowych, przesuwanych po powierzchni ziemi ─ istnieją anteny otworowe. Anteny otworowe mają